مي خواهيد در مناقصه اي شرکت کنيد، بايد تضمين بدهيد که در اين امر جدي هستيد و نمي خواهيد وقت کارفرما را هدر دهيد. چگونه اين تضمين را مي دهيد؟ ممکن است يک ضمانت نامه بانکي
ارائه دهيد که در صورت انصراف شما از شرکت در مناقصه، کارفرما اين حق را داشته باشد که مبلغ مندرج در ضمانت نامه بانکي را از بانک طلب نمايد. در گام بعدي، چنانچه برنده مناقصه باشيد،
بايد تضمين دهيد که قرارداد را به نحو احسن انجام مي دهيد. اما چگونه اين تضمين را جاري مي کنيد؟ دوباره ممکن است که مدرک مالي مناسب را در اختيار کارفرما قرار دهيد که به کارفرما اجازه
مي دهد در صورتي که کار به نحو مطلوب انجام نشده باشد، مبلغ مندرج در قرارداد را به نفع خود ضبط نمايد. همه چيز به نظر مناسب مي آيد. ولي آيا چنين است؟ چرا اين همه قرارداد با فرجامي
ناخوشايند مواجه مي شوند؟ اين مطلب را قدري تجزيه و تحليل کنيم.
اول از همه واژه "تضمين" را درک کنيم. تضمين به معناي قبول ريسک انجام شدن يا نشدن کاري است. توجه نماييد وقتي کاري را تضمين مي کنيم به اين معناست که در صورت واقع شدن کار،
پاداش آن را دريافت کرده و در صورت عدم وقوع آن جريمه اي را، به هر شکل، مي پذيريم. لذا چنانچه در مناقصه برنده شديم آنگاه: اگر عقد قرارداد کرديم که صاحب قرارداد مي شويم
(اين به معناي پاداش تضمين است) و اگر عقد قرارداد نکرديم کارفرما ضمانت نامه را به نفع خود جمع خواهد کرد ( که به معناي جريمه خواهد بود). لذا تضمين کاري تنها به معناي پذيرفتن مسئوليت
نتيجه آن کار در صورت انجام شدن آن کار نيست، بلکه تعيين جريمه براي عدم انجام کار نيز بايد در متن تضمين قيد شود تا ضمانت واقعي و معنادار گردد.
پس از انعقاد قرارداد، اجراي بندهاي قرارداد نيز در جاي خود نياز به ارائه تضمين از جانب طرفين قرارداد خواهد داشت. بدون ارائه اين تضمين ها انجام خود قرارداد با مشکلات بسيار مواجه شده و اثبات اينکه
مسئوليت شکست کل قرارداد با کدام طرف است بسيار پيچيده خواهد شد. در بخشي که تعهدات طرفين قرارداد درج شده است، به ازاي هر بند از تعهدات بايد هزينه انجام نشدن آن بخش از تعهدات نيز قيد گردد.
مثلاً، کارفرما متعهد شده است که صورت وضعيت پيمانکار را در مدت يک ماه بررسي کرده، اعلام نظر نمايد. خيلي خوب است، ولي اگر نکرد آنگاه چه؟ بدون پاسخ به اين قسمت، انجام اين بند از تعهدات
تضميني نداشته و براي کارفرما، در اين مورد، الزام آور نخواهد بود. پيمانکار متعهد شده است که برنامه زمانبندي خود را در سطح اقلام قابل تحويل به تفکيک زون هاي پروژه تا دو ماه بعد از انعقاد قرارداد
ارائه کند. اما اگر نکرد چه؟ چه جريمه اي در انتظار پيمانکار خواهد بود. بدون تضمين، داستان پروژه تبديل به تراژديي خواهد شد که در انتها هر طرف از طرف ديگر پيمان دل چرکين بوده و خود را صاحب حق
مي داند. با ارائه تضمين و عملي کردن آن نه تنها مي توان به اجرا شدن هر بند از تعهدات اشراف داشت و احتمال اجراي موفق پروژه را افزايش داد، بلکه ارتباط نيز در سطح محترمانه و قرارداد مآبانه برقرار خواهد ماند.
مي خواهيد در مناقصه اي شرکت کنيد، بايد تضمين بدهيد که در اين امر جدي هستيد و نمي خواهيد وقت کارفرما را هدر دهيد. چگونه اين تضمين را مي دهيد؟ ممکن است يک ضمانت نامه بانکي
ارائه دهيد که در صورت انصراف شما از شرکت در مناقصه، کارفرما اين حق را داشته باشد که مبلغ مندرج در ضمانت نامه بانکي را از بانک طلب نمايد. در گام بعدي، چنانچه برنده مناقصه باشيد،
بايد تضمين دهيد که قرارداد را به نحو احسن انجام مي دهيد. اما چگونه اين تضمين را جاري مي کنيد؟ دوباره ممکن است که مدرک مالي مناسب را در اختيار کارفرما قرار دهيد که به کارفرما اجازه
مي دهد در صورتي که کار به نحو مطلوب انجام نشده باشد، مبلغ مندرج در قرارداد را به نفع خود ضبط نمايد. همه چيز به نظر مناسب مي آيد. ولي آيا چنين است؟ چرا اين همه قرارداد با فرجامي
ناخوشايند مواجه مي شوند؟ اين مطلب را قدري تجزيه و تحليل کنيم.
اول از همه واژه "تضمين" را درک کنيم. تضمين به معناي قبول ريسک انجام شدن يا نشدن کاري است. توجه نماييد وقتي کاري را تضمين مي کنيم به اين معناست که در صورت واقع شدن کار،
پاداش آن را دريافت کرده و در صورت عدم وقوع آن جريمه اي را، به هر شکل، مي پذيريم. لذا چنانچه در مناقصه برنده شديم آنگاه: اگر عقد قرارداد کرديم که صاحب قرارداد مي شويم
(اين به معناي پاداش تضمين است) و اگر عقد قرارداد نکرديم کارفرما ضمانت نامه را به نفع خود جمع خواهد کرد ( که به معناي جريمه خواهد بود). لذا تضمين کاري تنها به معناي پذيرفتن مسئوليت
نتيجه آن کار در صورت انجام شدن آن کار نيست، بلکه تعيين جريمه براي عدم انجام کار نيز بايد در متن تضمين قيد شود تا ضمانت واقعي و معنادار گردد.